هنگام استغـاثه، این ذکرِ اعـظمِ ماست            "یا فاطمه دَخیلکْ" عنوانِ پرچمِ ماست

دارالشفاست زهرا؛ عین دواست زهرا            واضح‌تـرین دلـیـلِ تـأثـیرِ مرهمِ ماست

در سینه چند وقتی‌ست دیگر نفس ندارد            انـبـوهِ دردهـایش، انـدوهِ هـر دمِ ماست

افـتاده بینِ بـسـتر، حالِ خـوشی نـداریم            هستیم بچه‌شیعه! مادر، غمش غمِ ماست

از ضربه‌های بر "در" آخر به بستر افتاد            دیـدیم داغِ سنـگـین! ایّـامِ مـاتـمِ مـاست

در صحنهٔ قیامت، زهرا بگوید ای‌کاش            این گریه‌کُن به نامِ ما خورده! آدمِ ماست

مائـیم و گریهٔ شوق از آن همه کرامت            محشر دچارِ حیرت از اشکِ نم‌نمِ ماست

والله فـاطـمـیه، هم خـط قـرمـز ماست؛            هم تا قـیـام مـهـدی؛ خـطّ مـقـدّم ماست

ما فکر آب و نانیم در فاطمیه هر سال            مـادر ولی به فکـرِ رزقِ محـرّمِ ماست

تـنـهـا نَه در مـحـرّم! بـلکـه تـمـامِ ایّـام            داغِ حسینِ عطشان، داغِ دمادم ماست!